Het wees huis Semille de Amor

Het weeshuis waar ik werk heet Semilla de Amor – Seeds of Love. Ik had me voorbereid op het ergste: oud verrot krot, vies, kindjes met amper kleren etc.

Maar wat een verbazing! Aan het einde van 1 of ander gaar zandweggetje ligt het weeshuis op 4 hectare grond midden in de heuvels. Een mooi statig gebouw, op en top in de verf en particulier gerund door een amerikaanse. Weet niet zo goed wat er van me verwacht wordt dus hobbel maar achter de rest van de locale werkers en vrijwilligers aan. Er wordt mij verteld dat rond deze tijd de kindjes klaar worden gemaakt voor school, en of ik wil helpen. Kom de slaapzaal in en wordt hartelijk begroet door 35 paar armpjes die zich uitstrekken en roepen ‘Come se llama? Como se llama?” (hoe heet jij?). De jongsten zijn 2-3 jaar, de oudste 14.

Vervolgens ga ik mee met Alicia, een amerikaans meisje dat lesgeeft aan 12 kids in de leeftijd van 3 tot 6. De kinderen uit het weeshuis gaan niet naar een gewone school, dit omdat dit blijkbaar de kans vergroot van kidnappen. Hier ligt dan ook het probleem....

Tot kort geleden was er een grote illegale kinderhandel In Guatemala (en meerdere landen in Midden Amerika). Kindjes werden gestolen van families, of weggegeven voor geld, of simpel weg “gemaakt” zodat zodra ze geboren werden ze verkocht konden worden. Baby markt dus, en veel weeskindjes waren dus geen echte weeskindjes. Om deze illegale praktijken tegen te gaan is er het Verdrag van Den Haag opgesteld, dat door de meeste westerse landen is ondertekend: westerse landen adopteren geen kinderen meer uit midden amerika vanwege fraudeleuze praktijken en kinderhandel. Das mooi, maar dat geeft geen oplossing voor de kindjes die in de oude tijd in het weeshuis zijn gedumpt.

De helft van de kinderen in mijn weeshuis heeft een adoptie familie, waarvan de adoptie gestart is voor het Verdrag. Sinds het Verdrag van kracht is, zijn alle adopties stop gezet. Het weeshuis heeft een advocaat ingeschakeld die zich heeft ingezet om te proberen de adopties die ten tijde van voor het Verdrag in gang zijn gezet toch af te ronden. Inmiddels duurt dit al 2 jaar. Babies die zijn toegewezen aan westerse families zijn inmiddels geen babies meer, maar peuters of zelfs al 5 of 6 jaar oud. En er is geen uitzicht wanneer de adopties afgerond kunnen worden. Het lichtpuntje is dat uiteindelijk deze kindjes alsnog naar een familie gaan, al duurt dat misschien nog 1 of 2 jaar.

Een ander verhaal is het voor de rest van de kinderen in het weeshuis. Nu kinderen uit Guatemala niet meer geadopteerd mogen worden door westerse landen, en het niet waarschijnlijk is dat zij door een familie uit Guatemala worden geadopteerd, is hun vooruitzicht niet rooskleurig: zij zullen in het weeshuis moeten blijven tot ze 18 zijn. En dit brengt weer andere problemen met zich mee.

Voorheen was het weeshuis een tijdelijk verblijfplaats voor babies totdat zij geadopteerd waren. Scholing werd niet aan gedaan, tenslotte waren ze maar daar voor een korte tijd. Leraren waren geen leraren, meer spelbegeleidsters. En nog steeds. Dus terwijl het weeshuis claimt dat de kinderen ter plekke onderwijs krijgen, wordt er geen lesgegeven. Het enige wat ze doen is spelen. Kindjes van 6 kunnen nog niet tellen, kennen alleen het ABC liedje, laat staan dat ze kunnen lezen. En hoe langer het onderwijs uitblijft in het weeshuis, hoe groter de achterstand. Naar een echte school gaan is geen optie omdat onderwijs niet gratis is, en er dus geen geld is om ze naar school te sturen. Daar boven op dreigt nog steeds het gevaar voor kinderhandel, met als gevolg dat de weeskinderen het weeshuis niet mogen verlaten om naar een school te gaan (zelfs als ze bijv gesponsord worden door hun toekomstige ouders).

1 van mijn lievelingen, Alvaro, heeft eindelijk afgelopen vrijdag zijn paspoort gekregen, zijn adoptie is in de eindfase en zal volgende maand naar zijn adoptiefamilie in de USA gaan. Hij is 6, ontzettend leergierig, maar kan niet naar de eerste klas vanwege zijn leer achterstand. Dus het jochie krijgt niet alleen te maken met een cultuur schok, andere taal maar moet ook nog eens naar school met jongere kinderen ipv leeftijd genootjes. Plus hij wordt geadopteerd met Marcos van 2, maar vreemd genoeg is zijn adoptie niet afgerond. Hij denkt dus nog steeds dat ze met zijn tweetjes gaan volgende maand. Toen ik de eigenaar van het weeshuis vroeg hoe ze de kindjes voorbereiden op de adoptie, en in dit geval ook nog eens taalachterstand/leerachterstand en het feit dat zijn broertje die met hem meekomt, kreeg ik als antwoord: das niet mijn probleem, dat moeten de ouders maar oplossen. Ik run een weeshuis en heb er niet voor getekend iemand anders zijn kind op te voeden...........tja, ik was natuurlijk sprakeloos.

Op mijn manier probeer ik toch een bijdrage te geven in hun leven zonder vooruitzicht. Ik leer ik ze tellen, in het spaans en engels, en kleuren, en meer engelse woorden. Heb van wol en karton pompoenenballen gemaakt, doe voorlezen maar vooral....extra aandacht en een knuffel wat alle kindjes heel duidelijk missen. Veel noemen de medewerkers en vrijwiliggers niet bij hun naam, maar mami. Ik heb geprobeerd ze Sabine te laten zeggen, om duidelijk te maken dat ik niet daar ben om een kindje uit te zoeken en mee naar huis te nemen. Mijn favorieten zijn oa een tweeling van 3 jaar oud, Edison en Jostin. Jostin blijft mij mami noemen, ik laat het maar zo, terwijl Edison mij Sabien noemt.

Erg grappig afgelopen week: 1 van de meisjes komt naar mij toe en zegt “mami, pipi, mami, pipi” (mama ik moet plassen). En wat zegt Edison.....”no se llama mami, se llama Sabien!” (ze heet niet mama, ze heet Sabien). Hoezo bijdehandje....: -).

En ze smachten allemaal zo naar een beetje aandacht, dat wanneer ze bij je op schoot zitten ze te bang zijn om even wat anders te doen en een ander kindje hun plek inneemt.
En op deze manier leer ik ook nog eens extra spaans buiten mijn lessen om. Wat ik 100 keer hoor op een dag is “cargame” (optillen), “cosquillas” (kietelen) en “otra vez” (nog een keer). Met Alvaro oefen ik veel engels, en als ie er genoeg van heeft moet ik van hem voorlezen in het spaans. En natuurlijk verbetert hij MIJ keer op keer, en als ik het dan eindelijk goed zeg met rollende rrrrrrr en al zegt ie “mui bien mami Sabien”!

Ja ik moet het toegeven, al verwacht niet iedereen dat van mij, ik zou zo een paar van die kleine mensjes mee naar huis willen nemen om een betere toekomst te geven. Ik weet niet of en hoeveel verschil ik heb gemaakt, maar ik hoop dat ik voor sommige schatjes toch een beetje een lichtpuntje in hun leven zal zijn.....

Adios mi amigos pequenos......:-(